شيخ محمد فسائى « 162 » عالمى متبحر بود كه درس ميگفت در جامع عتيق چند سال . و بيرون نميرفت الا از جهت مهمى كه داشت و اختلاط با مردم نميكرد و مسافرت حجاز و عراق كرده بود و مشايخ ديده و احاديث شنيده و دايم در ذكر و فكر و قرائت قرآن و اعتكاف بود . متوفى شد در ماه جمادى الاول در سال ششصد و بيستم از هجرت و او را دفن كردند هم در آن حظيره . شيخ عبد الله اقليدى « 163 » عالمى فقيه بود كه وعظ ميفرمود در مزار شيخ كبير . و در زهد و وفا و صدق و صفا سخن مىگفت و هيچ‌كس سخن او نشنيدى الا كه در دل او اثر كردى و روايت از مشايخ « 164 » داشت و در سال ششصد و پانجده « 165 » وفات كرد و او را هم در آن حظيره دفن كردند . شيخ ابو الفتوح بن احمد « 166 » صاحب علوم دينيه بود و از علم كسبى و لدنى هر دو بهره داشت و احوال مكاشفه و امور يقينيه او را بود و هرگاه كه نام حضرت رسالت پناه صلى الله عليه و آله و سلم در نزد او مىبردند پوست اندام او بلرزه در ميامد و گريه شوقى ميكرد و تعظيم حضرت رسالت پناه صلى الله عليه و آله و سلم بجاى مياورد و در ماه رجب از سال ششصد و هفده وفات كرد و او را در آن حظيره دفن كردند رحمت الله عليهم .

--> ( 162 ) - الشيخ محمد بن احمد الفسوى ( شد الازار ) . ( 163 ) - الشيخ ابو بكر عبد الله بن احمد الاقليدى الخالدى . ( شد الازار ) . ( 164 ) - مد : شيخ . ( 165 ) - توفى فى صفر سنه خمس عشرة و ستمائه ( شد الازار ) . ( 166 ) - الشيخ ابو الفتوح عبد الواحد بن احمد ( شد الازار ) .